2004 July 11
Concert in the Bosch en Duin Park
Breukelen (NL)
......... Irish
Whiskey
ow
different is became after the break when Bangers en Mash played their Irish
songs: drinking songs, battle songs and ballads. Their enthousiasm splattered
from the stage and lit the fire to the audience. Cheerfulness all over and the
concert ended with enthusiastic clapping and singing along. The audience enjoyed
the sandwich of the Park Stage: the melancholic klezmer music and the exciting
Irish folk music.
Taken from www.parkpodium.nl
2004 March 28
Coffee-time concert
Dutch Caravan Club
Waarland (NL)
uring the
Sunday morning coffee a small band (the violinist could not make it) by the name
of Bangers & Mash was invited to perform for us. They play and sing Irish
sailor songs that they, as they say, learned from Irish employees at Hoogovens (Corus).
On their website you can find more about them.
Iw was a very nice concert with both well known and unknown songs and they had
lots of success.
Taken fromL http://www.ncc.nl/
TO BE TRANSLATED
2000 October 1
Looking back at the Ireland Millennium Tour
It’s not the reason I left Mullingar
l
jaren lang staat het prachtige The Reason I Left Mullingar op ons
repertoire. Toch hadden we het nog nooit in An Muilleann Cearr, de hoodstad van
county Westmeath, zelf ten gehore gebracht. Toen wij dus op enige kilometers
afstand onze tenten hadden opgeslagen besloten we, dat het er nu toch maar eens
van moest komen.
8
augustus
Des avonds, na de maaltijd, parkeerden we de auto in
het centrum van deze stad met zo'n 13.000 inwoners. Het viel meteen op, dat hier
geen grote toeristenmassa’s zijn. Des te beter!
Waren bijna al onze optredens vanuit Nederland geregeld, hier kenden wij niemand
en niemand kende ons.
Het
werd dus een erezaak om juist hier een optreden te kunnen regelen.
Al lopende door de stad bleken nogal wat pubs de rare gewoonte te hebben om
vanachter gesloten gordijnen te werken. Dat was dus niks. Op de hoek van de
hoofdstraat met de A27 richting Tullamore leek een leuke kroeg te zitten. Tijd
voor een pint dus.
Binnen was het echt Iers: turfvuur in de haard, bruin en oud
interieur, vol en erg druk. Maar de pub was in delen gesplitst. Niet erg handig
als je een band neer wilt zetten. Toch nog maar even verder kijken.
In de etalage van een CD-winkel hingen posters van voorbije
optredens. Op enkelen stonden de namen van beroemde artiesten, die hadden
gespeeld in theater the Stables. Niet ver daarvandaan hing een
uithangbord met het opschrift Yucon, The Stables. Zou het . . .? Ja,
hoor!
Het was er behoorlijk druk, zowel voor de deur als binnen. Dat is altijd een
goed teken. We bestelden weer een pint.
Het was een veel modernere kroeg dan we tot dusver hadden gezien. Er was een
muziekinstallatie, een TV en een soort gokkast, waar je voor IEŁ 1.- een
kwartier kon internetten. De wat oudere dame achter de bar leek me de juiste
persoon voor het aanbieden van een topband.
“Hebben jullie morgen ook live muziek?”
“Nee, sorry, maar het is net Bank Holliday geweest en zo . . .”
“Wat zouden jullie zeggen van een prima band voor morgenavond, die eigenlijk
veel te goedkoop is?”
“Wat speel je dan?”
“Ierse traditionele liederen en wat gouwe ouwe in een Iers jasje.”
“Oh, nee, dat soort muziek hebben we hier nooit . . . maar vraag het de eigenaar
maar, die komt zo.”
Intussen was de artiest van die avond begonnen met zijn eerste
set. Ride On van Christie Moore zong hij bijvoorbeeld. “Nou, dat
kunnen wij ook.”
De eigenaar bleek een wat oudere, grijze, maar vitale man, die ons uit
beleefdheid even te woord stond. Nadat hij onze enthousiaste verhalen had
gehoord over de optredens, die we al achter de rug hadden, bood hij ons een glas
aan. Tijdens het daarop volgende gesprek kwam onze folder op tafel; die kwam
kennelijk erg professioneel over. Het werd zelfs erg gezellig en hij liet ons
het achterliggende theater, the Stables, uitgebreid zien. En natuurlijk
speelden we uiteindelijk de volgende avond dus wel!
9 augustus
Rond 11 ’s-morgens uur brachten we even wat posters en vermaakten ons die dag in
Tullamore, onder andere bij de gelijknamige stokerij.
Om 20.00 uur arriveerden we bij de Yucon en begonnen de inmiddels
routineuze klus van uitladen, opbouwen en afstellen. Om 21.00 uur zat er een
leuk groepje luisteraars aan de bar. In Ierland mag je dat overigens letterlijk
nemen. We waren bijzonder goed ingespeeld na al die weken Ierland en we speelden
zeer gedreven. En dat kwam over ook! Een groepje jongens aan de bar zat wat
mobiel te bellen en lieten kennelijk horen, dat er een leuke band speelde deze
avond.
Na de eerste pauze werd het behoorlijk druk. De hele sfeer in de pub leek ons
vleugels te geven, waardoor je jezelf hier en daar dingen hoort spelen en zingen
waarvan je denkt: “Wow!” Bij de derde set was het compleet vol voor het podium
en of we nu ballades speelden of up tempo classics, het werd met elke song een
mooiere avond.
Na afloop vroeg George, de eigenaar, of we trek hadden in een speciale likeur
uit Canada. Hij bleek daar lange tijd gewoond en gewerkt te hebben. Bovendien
vermoedde hij, dat we wel hongerig zouden zijn en had dus wat chicken ‘n’
chips laten komen. We werden uitgenodigd om boven in zijn keuken te komen
eten, drinken en praten. Natuurlijk moesten we snel terug komen en hem dat dan
op tijd laten weten, zodat hij reclame kon maken voor een optreden in zijn
Stables. Om 3 uur ’s-nachts verlieten we moe en vol, maar voldaan het
inmiddels rustig geworden centrum van Mullingar.
En net als in de beroemde ballade konden we eigenlijk geen reden
verzinnen om hier weg te gaan.
Warm Ierland op z’n best!