Viool
Bespeler: Sjanneke
In bezit sinds: 1992

Deze viool is naar schatting tussen de 60 en 80 jaar oud, en de laatste 15 jaar heb ik de eer en het genoegen er op te mogen spelen. Ooit, jaren geleden, kreeg ik deze viool in bruikleen, omdat de toenmalige bezitter gelukkig begreep dat een viool het nu eenmaal prettiger vindt om bespeeld te worden dan in een kist te liggen verstoffen.  

In het begin was dat even wennen- hij was lichter dan de viool waar ik tot dan toe op speelde, klonk anders, voelde anders. Inmiddels kennen we elkaar echter door en door (niet-muzikanten, lach er maar om, zo voelt dat echt!) en ben ik er ontzettend blij mee. Het is een erg fijn instrument, zowel voor droevig laag en traag als voor hoog en zo snel als ik kan (en dat is een stuk sneller sinds mijn nieuwe strijkstok -  die in tegenstelling tot de oude wél recht is...).

Triangel
Bespeler: Jeroen
In bezit sinds: 2005

Aria 6-snarige Banjo
Bespeler: Lowie
In bezit sinds: 1977

Deze banjo heb ik op 12 juni 1977 gekocht bij Hampe in Amsterdam.
Door de besnaring met 6 snaren, zoals bij een gitaar, is het bespelen ongeveer hetzelfde als bij een gitaar. Echter, toch is het wel anders spelen als op een gitaar. De zg "attack" van elke snaar is geweldig, de sustain minimaal. Daardoor is het erg "plok" en weinig "zinggggg".

In de folkwereld wordt een dergelijke banjo niet voor vol aangezien, maar ik ben er zo aan gewend, dat ook instrumentaaltjes geen probleem meer zijn. Er zitten inmiddels .... jaar dezelfde snaren op. Dit betekent dus af en toe het vuil er vanaf krabben en weer verder spelen.

Aria Elecord akoestische basgitaar
Bespeler: Jeroen
In bezit sinds: 2003

Hoewel deze basgitaar kleiner is dan mijn vorige (zie verderop) is hij voor een akoestisch exemplaar nog steeds vrij groot. Hij speelt niet zo zwaar maar is goed bestand tegen mijn nogal handhandige manier van spelen. Lowie heeft er met een eigengemaakte versterking, naast de bestaande pickup, voor gezorgd, dat ik een wollige deken onder onze muziek kan leggen.

Cello
Bespeler: Sjanneke
In bezit sinds: 2001

De viool was mijn eerste muzikale liefde, maar inmiddels is het niet langer mijn enige...sinds maart 2001 moet de viool mijn aandacht delen met een cello. Deze cello is een nieuwbouwinstrument, bij elkaar gespaard door mijn andere grote liefde en de nodige vrienden en familie... Aangezien cello spelen voor mij ook een geheel nieuwe aangelegenheid was zijn we een beetje samen aan het opgroeien, mijn cello en ik. Voor zover ik kan beoordelen is het genoegen wederzijds... Hoewel ik met mijn viool alles kan spelen wat ik wil voor zover dat technisch binnen mijn bereik ligt,  mag ik graag de cello pakken voor de wat treurigere nummers. Vrolijk spelen op een cello lijkt nergens naar, is mijn persoonlijke mening...

Ierse Bouzouki
Bespeler: Lowie
In bezit sinds: 2000

In de zomer van 2000 vond ik in de Music Shop van Kilkenny een in Roemenië gemaakt instrument van Griekse origine. 4 dubbele snaren en een lange hals zorgen voor een zeer bijzonder instrument, dat graag in Ierland gebruikt wordt als begeleiding, zoals de slaggitaar.

Er zijn diverse stemmingen bekend. Ik heb gekozen voor een stemming, vergelijkbaar met die van de viool en de mandoline. Dit is overigens ook weer een door de folkpolitie niet goedgekeurde stemming…

In een aantal nummers speel ik een slagpartij met dit instrument. Op onze cd Addiction hoor je de bouzouki  onder de zin A stor moi chroi en later in het snelle gedeelte samen met de slaggitaar.

Marinucci Accordeon
Bespeler: Peter
In bezit sinds: 1997

Volgens de kenners is deze zwarte, driekorige Italiaanse piano-accordeon zo'n 45 jaar oud. Het is een 80-basser (men noemt dit een damesmodel!) met 7 registerknoppen aan de deskant en 2 aan de baskant. Een lekker instrument om op te spelen. De eenkorige hoge stemming is prima geschikt om het eenzame, verlaten gevoel te krijgen voor bijvoorbeeld The Lonesome Boatman, terwijl de volle driekorige sound prima geschikt is om flink uit te halen in bijvoorbeeld ons snelle, instrumentale  eind van The Star Of The County Down.
Lowie heeft de kast aan de binnenkant voorzien van wat elektronica, zodat ik op het podium niet voor een microfoon hoef te staan en lekker vrij kan bewegen.

Echter, naarmate mijn leeftijd wat toeneemt merk ik toch, dat de Marinucci langzaam aan wat zwaarder begint te worden. Misschien moet ik wat meer aan mijn conditie gaan doen?

Altviool
Bespeler: Sjanneke
In bezit sinds: oktober 2007

Inmiddels is de strijkfamilie uitgebreid met een altviool. (Dat is eigenlijk gewoon een viool, maar dan wat groter, maar de hoogste (E-)snaar op een gewone viool ontbreekt bij de alt, die daarvoor in de plaats een lage C-snaar heeft.) Op zoek naar een altviool kwam ik terecht bij vioolbouwer Berrie Hendriksen. Al pratende vonden we overeenkomsten in het beroep van vioolbouwer en beeldhouwer, en besloten van de altviool van mijn keuze een gezamenlijk project te maken.

De prachtige goudgele kleur is in overleg tot stand gekomen. Het allerleukste detail is een minisculptuur, ingelegd in de hielvoet. De eerste versie was ter grootte van een dubbeltje en daarmee iets te groot... uiteindelijk werd het een slakkenhuisje van 1,2 mm - mijn kleinste beeld ooit!
 

Al met al is het een bijzonder en persoonlijk instrument geworden waar ik erg blij mee ben.  

Larrivée gitaar
Bespeler: Lowie
In bezit sinds: 2004

Deze prachtige gitaar werd in 1991 in Canada gebouwd en is echt mijn favoriet. Hij is 6-snarig en wonderschoon vol en helder van toon. Tijdens akoestische sessies is de Larrivée altijd mijn instrument.

Het is overigens niet de enige gitaar, die ik bespeel. Vroeger speelde ik altijd op een Suzuki Dreadnought uit 1979. Later op een zelfgebouwde versterkte akoestische gitaar met een eigen ontwerp Piezo element. Dat was in een tijd, dat zo’n gitaar niet te koop was en later onbetaalbaar werd. Tegenwoordig speel ik de versterkte optredens op een Cort Dreadnought uit 2001 met als aanvulling op het Piezo systeem een eigen ontwerp element…

De Cort voldoet erg goed en kan bovendien tegen een stootje. Omvallende instrumenten op het podium zijn helaas een vervelende werkelijkheid...

Bodhrán
Bespeler: Peter
In bezit sinds: 1999

In 1999 was mijn vorige bodhrán aan vervanging toe. De rim was al eens vervangen en het vel was inmiddels gescheurd. Ik las toen, dat Christy Moore op een Roundstone bodhrán speelde, dus is bestelde daar mijn 18 inch Deep Rim Tunable. Eindelijk een bodhrán, die ik niet meer hoefde in te behandelen voordat ik kon spelen .......... dacht ik! Helaas, dat was slechts wishful thinking. Het vel is dermate strak opgespannen, dat tunen alleen mogelijk is, als het vel van tevoren is natgemaakt, zodat het slapper wordt. Ik begrijp van het internet, dat velen met mij dit euvel delen.
Maar ... als het vel eenmaal goed op spanning is gebracht, heeft deze bodhrán die prachtige, vette, diepe, onheilspellende sound die hij naar mijn mening behoort te hebben.

De beater die ik gebruik, is al zo'n 20 jaar oud en afkomstig uit Croom, een vlekje op de kaart ergens in de omgeving van Limerick. Het is een vrij zware, handgemaakte beater, maar deze zorgt voor een krachtige, duidelijke attack en ligt heerlijk in balans in de hand.

Blues Harp
Bespeler: Lowie
In bezit sinds: 1976

In 1976 kocht ik mijn altijd trouwe mondharmonicahouder voor om je nek. Plus een Bluesharp in C, die dus ook wonderwel bij liedjes in Am past. Die eerste bluesharp werd, zoals gebruikelijk, onherstelbaar vals en moest worden vervangen; elke 2 jaar zeker weer.

De houder is in de loop van de jaren heel wat keren gerepareerd. Nog steeds is hij in gebruik bij nummers als Ring Ring, Where Do You Go To My Lovely, maar ook And The Band Palyed Waltzing Matilda.

Tegenwoordig speel ik liever op Marine Band dan Blues Harp, omdat deze een plastic huis heeft. Dat is beter bestand tegen ingespuugde Guinness.

Meinl Cymbals
Bespeler: Peter
In bezit sinds: Geen idee!

Deze bekkens zien er niet uit en klinken als verroeste vuilnisbakdeksels dus ... zijn ze mooi van lelijkheid. Ze reizen altijd stiekem mee in de tas van de bodhrán en komen slechts bij 1 nummer tevoorschijn: The Salvation Army. Maar ... ze stelen de show. Iedereen heeft een hekel aan hun akelig harde geluid en vooral buurman muzikant Jeroen moet het regelmatig ontgelden. Ik heb er in ieder geval altijd lol in even flink met deze schotels tekeer te mogen gaan.

Marc Stam akoestische basgitaar
Bespeler: Jeroen
In bezit sinds: 1986

Op deze grote, robuuste, door broer Marc gebouwde, basgitaar heb ik jarenlang met plezier gespeeld. Lowie bouwde de versterking in die er voor zorgde, dat het instrument het door mij gewenste, karakteristieke "wollige" geluid produceerde. Na jarenlange trouwe dienst  kwam echter het moment, dat hij aan een grote renovatie of vervanging toe was. Renovatie zat er voorlopig niet in, dus was vervanging de enige optie. De Stam bas moest het veld ruimen voor de Aria Elecord (zie boven).

Marc Stam klassieke gitaar
Bespeler: Jeroen
In bezit sinds: Eind 80er jaren

Deze gitaar is in 1981 gebouwd door mijn broer Marc, die toen het gitaarbouwen onder de knie begon te krijgen. Hoewel hij niet het niveau heeft van zijn tegenwoordige bouwsels, is het toch een heerlijke gitaar om op te spelen. Met een duimplectrum speel ik de bastonen en met mijn vingers geef ik het ritme aan of tokkel ik wat. Soms speel ik ook wel slag, maar dat klinkt toch minder mooi op een klassieke gitaar. In het verleden was dit echt mijn instrument en thuis speel ik er nog vaak op.

Marc Stam 8-snarige klassieke gitaar
Bespeler: Jeroen
In bezit sinds: 1980

Tegenwoordig speel ik hier niet meer op, maar deze door broer Marc Stam gebouwde gitaar vormde destijds bij mijn vorige band Haddock de overgang naar de basgitaar. We hadden behoefte aan wat meer "diepte" in ons geluid en daar we reeds een slaggitarist hadden, was het logisch dat ik voor die diepte zou gaan zorgen. Met de vier laagste snaren kon ik bassen terwijl ik met mijn vingers ritmes kon blijven spelen of tokkelen, een techniek, die ik op dit instrument overigens nooit goed onder de knie heb gekregen.