Ook de zaterdag stond een beetje in het teken van de geschiedenis uit die periode. Terwijl een deel van het gezelschap een rustig dagje op de camping wel zag zitten, ging een andere deel naar het plaatsje Kilkelly om uit te zoeken, wat er op basis van feiten uit het gelijknamige lied aan overblijfselen nog is te vinden. Het onderzoek leidde onvermijdelijk naar de plaatselijke pub, waar de herbergier na binnenkomst een paar brokken turf in de open haard aanstak, teneinde de kou uit de pub te verdrijven. Dit lukte, maar er ontstond een dermate grote rookontwikkeling, dat ademhalen problemen ging geven. De buitendeur werd opengezet om frisse lucht binnen te halen, maar zó werd de warmte weer verdreven! De herbergier schudde fatalistisch zijn hoofd, schonk nog maar eens een pint o’ Guinness in en vervolgde zijn gesprek.
Na hier en daar te hebben geïnformeerd werd dan toch het oude kerkhof in desolate staat teruggevonden. Een oudere winkeljuffrouw in het plaatselijke supermarktje beweerde iemand te kennen, die had geholpen met het schrijven van het lied. Of dit echt waar is, valt moeilijk in te schatten, omdat de Ieren de neiging hebben om, in hun ijver het de gasten naar de zin te maken, er een aangepaste waarheid op na te houden.
Bij een ruïne van een kasteel werd er een picknick gehouden. Later die dag werd in Foxford nog een bezoek aan een museum in de voormalige wolfabriek gebracht. Willem gooide ondertussen een hengeltje uit in River Mayo.

’s Avonds werd er gezamenlijk gegeten in de gezellige kantine annex huiskamer annex pub van campingeigenaar Alex, waarna een ouderwets Bangers & Mash optreden volgde, dat zéér druk werd bezocht. Na een te gekke avond volgden nog een prachtig lied, gezongen door Alex en werd "Raglan Road" á capella adembenemend vertolkt door een klein, Iers meisje. Rond 02.00 uur sloot een vermoeide maar tevreden Alex de pub en was het tijd, om de inmiddels wéér natte tent op te zoeken.

Zondag, maandag, dinsdag en woensdag werden ondanks het slechte weer op prettige wijze doorgebracht. Er volgden nog twee optredens: één in Westport en één voor de tweede maal in de kantine van de camping. In Westport vertelde een Amerikaanse toerist, dat hij ons in Boston op de radio had gehoord. Hij had direct zijn zwager gebeld, omdat die verslaafd is aan het gerecht Bangers & Mash, dat bestaat uit puree met worstjes. Wat een naam al niet te weeg kan brengen!

Maandag werd voor Willem een gedenkwaardige dag. Na vele vissessies had hij eindelijk zijn eerste visje gevangen: een forel, die hij vervolgens behoedzaam en met overgave bereidde; hij zorgde er voor, dat iedereen een stukje proefde.

Na een gezellige periode in Ballyvary werd het tijd om weer verder te gaan. Achteraf beseften we, dat we camping Carrowkeel voortaan als laatste moeten bezoeken, omdat er in Ierland geen betere is te vinden; elke camping die er na komt, is altijd van een lager niveau.

Op donderdag 11 juli werden, na een lange en vooral Ierse weg, de tenten opgeslagen op een kleine camping zonder kantine (zoals overigens de meeste campings in Ierland) in het plaatsje Dungloe in county Donegal. De eigenaar werd al na een half uur dikke vrienden met Pieta en Peter toen bleek, dat zijn hun tent aan het opzetten waren op een gereserveerde plek. Met het nodige binnensmonds gevoeter werd een nieuwe plek uitgekozen en stond de tent vrij snel. Overigens bleek, dat de "gereserveerde" plek tijdens ons verblijf in ieder geval niet werd gebruikt.

Ook Ingrid was binnen de kortste keren dikke maatjes met de vrouw van de eigenaar, die haar onmiddellijk ten onrechte betichtte van onnodige vervuiling van de wasruimte. Ze volgde elke beweging op de voet en voorzag deze, waar nodig, van overbodige aanwijzigen. Douchen bleek er later ook geen echt aangename bezigheid te zijn en de zeepautomaten boven de wastafels waren sinds de vorige eeuw niet meer bijgevuld.
Jeroen echter had, naar zijn zeggen, zeer geamuseerd met haar staan praten en snapte niet, dat wij onze bedenkingen hadden.
U begrijpt, we voelden ons direct helemaal thuis op deze, overigens vlak bij het centrum liggende 3-sterren camping, al is ons absoluut niet duidelijk geworden, waarop de sterren zijn gebaseerd.

Hier in het noordwesten van Ierland proef je nog de oude Ierse sfeer, omdat de welvaart van de laatste tien jaar aan deze streek een beetje voorbij lijkt te zijn gegaan. Het ziet er tamelijk armoedig uit, maar de natuur is prachtig in zijn ruige uitgestrektheid.
Hoewel we er tot en met zaterdag zijn gebleven, kwam het op de een of andere manier niet tot een optreden. Een geschikte pub om te spelen hebben we niet gevonden.
Vaste prik bleven wel de meestal door Lowie verzorgde, gezamenlijke Irish breakfasts en avondmaaltijden. De kinderen speelden heel veel met elkaar, Seán trok meestal "Guinnessend" met de "oudjes" op en Jeffrey liet het van het moment afhangen.

Wel werden er natuurlijk weer de nodige expedities ondernomen.

Volgende week leest u over de tocht naar het Noorden.

11 augustus 2002
Terug van weggeweest
3 weken Ierland: Water en muziek(2a:Arainn Mhór)

an de westkust van Ierland zijn veel eilandjes te vinden. De ferry is meestal duur, ook voor de bewoners, zodat het reizen van en naar het eiland maar beperkt wordt gedaan. Dit heeft tot gevolg, dat van veel eilandjes de bewoners zijn vertrokken en alleen op de wat grotere stukken rots kon de gemeenschap zichzelf in stand houden. Voordeel voor bezoekers is, dat er geen grote hoeveelheden dagjesmensen te vinden. Dit jaar vertrouwde een pubeigenaar ons trouwens toe: "The tourist industry is virtually non-existent this year". Dit zou mogelijk iets te doen kunnen hebben met het weer, dat tot nog toe nogal herfstig was. Het was zelfs zo erg, dat ik mijn toevlucht moest nemen tot een regeltje uit een song op het Genesis album "Trick of the tail" om nog een gunstige draai aan dit weer te kunnen geven: "When the evil of a snowflake in June could still be a source of relief".

Maar deze dag mag dan fris zijn begonnen, de zon schijnt nu! We gaan met de auto naar de ferry en besluiten de plaatselijke veerpont te ondersteunen door ook de auto mee te nemen naar het eiland. Even later blijkt echter, dat onze plek nodig is voor de ambulance van het eiland. Ook prima! Stok mee en een rugzak met brood, kaas en bier; we gaan lopend. De ambulance van het eiland blijkt een derdehandsje. Veel doorgerot plaatwerk, maar dat kan natuurlijk ook komen door het harde klimaat, dat zowel het ijzer van de golfplaten daken als dat van de ziekenwagen snel opvreet.

De lokale supermarkt brengt de boodschappen, die blijkbaar vanaf het eiland kunnen worden besteld, aan boord. Ook kolen worden in een hoek neergezet en zelfs een wasmachine. Bovenop staat de naam van de toekomstige eigenaar: Patrick O’Donnell .......... Die naam brengt meteen weer de tekst van die vreselijke mooie ballade ‘Kilkelly’ in gedachten:

Kilkelly, Ireland, 1860, my dear and loving son John,
Your good friend, the schoolmaster Pat McNamara’s so good as to write these words down
Your brothers have all gone to find work in England, the house is so empty and sad
And the crop of potatoes is sorely infected, a third to a half of them bad
And your sister Brigid and Patrick O’Donnell are going to be married in June
Your mother says not to work on the railroad and be sure to come on home soon

Zou er een nazaat van die twee op Arainn Mhór wonen?
De reis duurt slechts kort met dit mooie weer en het is haast niet voor te stellen hoe deze overtocht in de winter moet zijn met de torenhoge golven van  de Atlantische Oceaan. Het meisje, dat de kaartjes verkoopt, vertelt, dat de golven aan de andere kant van het eiland dan zo hoog zijn, dat je het schuim vanaf het vaste land boven het eiland kunt zien opspringen (Overigens beweerde zij ook, dat "Queen’s Day" op 30 april in Amsterdam een bijeenkomst van de homofiele Nederlanders was).

Eenmaal aan wal is het eerste, dat we doen, een kaart kopen met alle (3) wegen van het eiland erop. Deze is te koop bij een oud mannetje, dat dit aantrekkelijk geïllustreerde drukwerkje vanuit zijn halletje aan de weinige toeristen verkoopt. Omdat we nu weten hoe de wegen lopen, kiezen we ervoor, om over de rotsen langs de oceaan naar de zuidpunt van het eiland te klauteren. Een zeer spectaculaire route, waar je ook spectaculair diep en hard zou kunnen vallen. Onderweg zie je zelfs op het meest afgelegen stukje gras de sporen van de aardappelbedden, die hier ooit waren. Werkelijk elk stukje stenige grond in het Ierland van vóór de hongersnood van 1847 werd hier kennelijk voor aangewend !

De oceaan is te blauw om echt te zijn met zijn witte schuimkoppen en een kust, bestaande uit door de eeuwen rond gesleten granieten rotsen. Als altijd in Ierland zijn er wolken, maar ditmaal zijn ze wit en donzig en ….. ver weg. Aangekomen bij de zuidpunt van het eiland moet je over het kerkhof om bij het strand te komen. En op de uiterste rotspunt van het eiland staat een gedenkteken voor father O’Reilly, die ervoor heeft gezorgd, dat tijdens de verschrikkelijke hongersnood de meeste eilandbewoners de ramp hebben overleefd; opgericht in 1906 door Patrick en Brigid O’Donnell .....?!

Hoewel het zeer onwaarschijnlijk is, dat het hier om dezelfde personen gaat als die in het lied worden genoemd, zoek ik toch een mooie ronde steen op het strand en leg die bij het vervallen monumentje neer. In Kilkelly was van het kerkhof vrijwel niets meer over, dus dit is "the next best thing to do".
Op een ronde rots gezeten nemen we kaas en brood en bier en zien in de verte op het water een visser. Of het een mens of een zeehond is is moeilijk te onderscheiden.  Het zou ook een Selkie kunnen zijn, een zeehond, die, als zij opdroogt, de mensengedaante aanneemt. Zittend aan de rand van Arainn Mhór lijkt dit heel goed mogelijk.

Het wordt tijd voor terugtocht naar de ferry en de moderne wereld. Nu maar gewoon over de weg. Toch nog even een afsnijpaadje langs die oude huisjes daar. Door een kapot gewaaid raam van één van deze huisjes kijk ik naar binnen en zie, dat de laatste bewoners gewoon de deur hebben dichtgetrokken en dat zij op hun reis naar een andere wereld niet alles mee konden nemen. Naast de haard hangen nog de verschoten platen van de Paus en Sint Antonius. En in het roestige ledikant ligt nog steeds een schimmelig matras met keurig opgevouwen deken. Er vallen reeds gaten in het golfplaten dak en het zal dan ook niet lang meer duren voor er ook van dit huis slechts de stenen muren en de verwilderde rozen in de tuin resten.

Maar dan klinken er opgewonden kinderstemmen achter de huizen verderop. De school gaat uit. Ondanks het overdadig aanwezige verleden leven hier toch gewoon mensen. Zij bouwen nieuwe huizen naast de oude en er is aanstaande zaterdag disco in een opgeknapte, oude boerenschuur.

Arainn Mhór, eiland met toekomst.

4 augustus 2002
Terug van weggeweest
3 weken Ierland: Water en muziek (deel 1)

 
et is inmiddels alweer een tijd geleden, dat er weer eens wat nieuws op onze site is verschenen. De directe oorzaak hiervan was de economische malaise, waarin de hele wereld en met name de werkgever van uw webmaster verkeerde. Alle zeilen moesten worden bijgezet en dan komt een hobby al gauw even in de ijskast te staan. Maar, na regen komt zonneschijn en laten we hopen, dat die voorlopig niet meer verdwijnt.

Gelukkig kon de tournee door Ierland, zoals deze was gepland, onverminderd voortgang vinden. We hadden er allemaal ontzettend veel zin in; ieder had zo zijn eigen redenen om eens even helemaal uit de alledaagse sleur te zijn. En waar kun  je dat beter zijn dan in een andere wereld, die Ierland heet?

Omdat van verscheidene kanten regelmatig gevraagd wordt hoe zo’n tournee in zijn werk gaat (seks en drugs en rock & roll, drank- en ander misbruik, nachtelijke orgiën enz. of misschien toch niet) en om je een indruk te geven van onze belevenissen werd een dagboek bijgehouden, waaruit we hier de komende weken een aantal belevenissen wereldkundig zullen maken. We beginnen bij het begin, de start op 29 juni, de allereerste (school)vakantiedag van 2002.

Om half 5 ’s middags was het verzamelen geblazen voor de leden van Bangers & Mash en hun gezinnen. Twee busjes en twee personenauto’s ronkten van ongeduld om, volgestouwd met muziekinstrumenten, apparatuur en natuurlijk de gebruikelijke vakantiebenodigdheden, de reis naar Ierland aan te vangen (één auto zou op een gegeven ogenblik wel érg hard gaan ronken, maar daarover later méér).

Voor alle duidelijkheid volgt nog even de lijst met deelnemers:
- Violiste/celliste Sjanneke met vriend (en onze roadmanager en steunpilaar) Willem
- Mandoline, accordeonspeler en financieel deskundige Peter, echtgenote Pieta en kinderen Seán (die eigenlijk geen kind meer is), Jeffrey en Brendan
- Zanger, gitarist en technicus Lowie, wederhelft Ingrid en kinderen Thijs en Anouk
- Bassist en zanger (af en toe dan) Jeroen en dochter Amber.

Na een toeristische route door het groene hart van Nederland, om een op de radio aangekondigde file te vermijden, bereikten de muzikale vakantiegangers goed gemutst de haven van Rotterdam. Daar bleek de boot naar Hull een uur later te vertrekken omdat 50 passagiers vertraging hadden opgelopen door, inderdaad, een enorme file. Ons reisgezelschap zat toen inmiddels al volop te genieten van een heerlijke maaltijd in het scheepsrestaurant. Er werd flink gegeten en door de jonge eters vooral veel gelachen.

De verdeling van de hutten had, door een twijfelachtige organisatie van de rederij, enige problemen gegeven, maar toen tijdens het gezellig nazitten de slaap begon toe te slaan, wist een ieder wonderwel vlot de goede hut te vinden. Willem, Seán, Jeffrey en Jeroen bleven zitten om nog een laatste Guinness (en sapje) te nuttigen.

De eerste drie wilden ook nog even een gokje wagen, zodat Jeroen uiteindelijk alleen achterbleef, omdat hij liever zijn pijp dan zijn portemonnee leegt. Overigens gingen de gokkers al heel snel ook te kooi, dus veel winst zullen de heren niet hebben binnengehaald.

Zondagochtend waren zelfs Sjanneke en Willem ruim op tijd uit hun scheepshangmat om vanuit Hull, dwars door Engeland, naar Holyhead aan de andere kant van het land te scheuren. Na een kleine 100 km scheurde er letterlijk iets. Onwetend van dit feit leidde Peter, als kopman van de karavaan, het hele gezelschap naar een parkeerplaats van Little Chef: het was tijd voor een picknickontbijt. Jeroen ("Dat heb ik weer!"), die inmiddels het angstzweet op het voorhoofd had, bracht zijn zwaar ronkende auto tot stilstand. Willem stelde onmiddellijk de juiste diagnose: een gescheurde uitlaat. Terwijl Peter en Pieta onverstoorbaar een picknicktafel openvouwden en een heerlijk ontbijt tevoorschijn toverden, bogen Willem en Lowie zich over, of liever gezegd ónder, de uitlaat. Er was (natuurlijk) geen Lada-dealer in de buurt dus moest de improvisatiekunde van beide heren een oplossing bieden. Een leeggemaakt blikje artisjokken, twee slangklemmen, een meter theatertape en de handvaardigheid van Willem brachten uitkomst. Hij wist de twee uitlaatdelen weer vakkundig te verbinden, zodat de reis kon worden vervolgd.

Eerst moest er echter nog worden afgegeten en tijdens de maaltijd keken we met enige meewarigheid naar een onaangekondigde repetitie van een aantal majorettes, die op de weerbarstige tonen van een zwaar overstuurde ghettoblaster hun kunsten op de parkeerplaats vertoonden.

Holyhead werd verder zonder noemenswaardige gebeurtenissen bereikt.

Twee dingen vielen op: het laatste stuk weg naar Holyhead was sinds twee jaar geleden ongelofelijk verbeterd, maar het weer verslechterde zienderogen. De bootreis verliep desondanks vlot en enige uren later voer het schip de haven van Dublin binnen. De aankomst in Ierland bood een vertrouwde aanblik: een loodgrijze lucht, waaruit veel regen kwam, die door een harde wind tegen de auto’s werd gesmeten. Iedereen voelde zich meteen weer thuis. Er wordt wel eens geklaagd dat Ierland door de EU subsidies en een groeiende economie moderniseert en een stuk authenticiteit verliest, maar daar hadden de bandleden en hun gezinnen even geen boodschap aan, toen ze 's avonds in een snel tempo over goede wegen naar Kilkenny reden.

Rond een uur of half tien werden op de vertrouwde camping van Tom Halpin boven op de heuvel in de storm vier tenten opgezet: de “My tent is my castle” tent van Peter en zijn gezin, de “Laat maar waaien" tent van Sjanneke en Willem, de “Oud, maar nog niet helemaal versleten” tent van Jeroen en Amber en de nieuwe "Inpakken en wegwezen" tent van Lowie en zijn gezin. In winterkleding werd er door een deel van de verwaaide kampeerders nog even nagezeten, maar toen de drank uit de glazen dreigde te worden geblazen, kozen ook zij eieren voor hun geld en kropen in de tent, waar overigens niet iedereen geheel uit de wind lag.

Lowie had maandagochtend op de autoradio gehoord, dat het toch al slechte weer van dat moment alleen nog maar slechter zou worden en stelde voor om van het bestaande weer te genieten zolang het nog kon. Na enig heen en weer gedrentel werd besloten om dan toch maar een poging te wagen de partytent van Peter en Pieta op te zetten. Ongelooflijk eigenlijk hoeveel combinaties er te maken zijn van tentstokken die met 1, 2, 3 en 4 zijn genummerd. Na veel geklungel stond hij dan eindelijk en werden drie kanten met allerlei soorten zeil tegen wind en regen afgedekt. Nadat Lowie en Jeroen snel boodschappen hadden gedaan en Peter tijdens werkzaamheden aan een andere tentstok zijn duimnagel jodelend in een hoek van 180 graden had gebogen, verzorgde Lowie voor de inmiddels hongerig toegestroomde meute een heerlijk ontbijt met  sodabread, gebakken ei, worstjes, gebakken spek en verdwaalde artisjokken, die geen blik meer hadden. Na warme koffie en thee werd besloten om Kilkenny te gaan verkennen.

Willem ging als enige op de, speciaal voor dit soort gelegenheden, door hem meegenomen fiets. Na enig shoppen werd er wat gedronken in  de “Maggie Holland Bar”, waar Lowie terloops een optreden regelde voor de donderdagavond.
Tijdens oeverloos geouweneel na het diner, waarbij werd genoten van diverse soorten wijn en een doos vloeistof van Willem, die voor wijn door moest gaan, kwamen Willem en Seán tijdens de Irish coffee met opmerkelijk nieuws. Ze hadden gehoord, dat Manny English (zo heet hij écht), de onvolprezen voormalige zetbaas van de beste pub in Kilkenny, “The Caisleán”, er toch weer zou werken. Een geldig excuus dus om daar weer eens poolshoogte te gaan nemen. Peter, die na een symbolisch druppeltje whiskey in zijn Irish coffee eigenlijk al aan zijn tax was, besloot de gok te wagen en zou rijden. De immer sportieve Willem koos voor de fiets. Een uurtje later kwam een deel van het gezelschap al terug met het bericht, dat Manny twee weken geleden inderdaad weer voor twee uur per avond was aangenomen.

Het weerzien de volgende dag met Manny was hartverwarmend en besloten werd, om dat de dag daarop te vieren met een informeel optreden van Bangers & Mash tijdens de werktijd van Manny.

Dinsdag had Willem al vroeg tijd en geld geïnvesteerd in een extra partytent, die met vereende krachten naast de andere werd opgezet. 
Na het gezamenlijk ontbijt daalde het niveau aanzienlijk ..... met een bezoek aan de grotten van Dunmore. Hier leerden we ondermeer, hoe onze voorouders hun kleingeld onder hun oksels en in andere lichaamsbeharing met behulp van bijenwas bewaarden, We kwamen tot de conclusie, dat een portemonnee toch handiger is.

Bij terugkomst op de camping bleken de partytenten en de wind ruzie gehad te hebben, waarbij de wind had gewonnen. Na enig herstelwerk kon de boel weer worden opgezet en bleef de rest van het verblijf zeer standvastig.

Het optreden 's avonds werd een daverend succes. Het ging als een lopend vuurtje door het Kilkenny Pub circuit. Dit leidde ertoe, dat we vanaf dat moment elke avond ergens in Kilkenny konden spelen, als we dat wilden.
Opvallend was, dat juist de ballades, veel meer dan in Nederland, succes oogstten. Bij het door Lowie gezongen nummer “Kilkelly” bijvoorbeeld kon je een speld horen vallen en Anouk en Amber hadden gezien, dat een grote vent stiekem zat te huilen. En wat wil het toeval? Een Australische journaliste, die aan de bar zat, kende Bangers & Mash van de lokale radio in Australië, waar de CD werd gedraaid. Ze had de naam onthouden, omdat ze die zo grappig vond en was zeer verrast om die Nederlandse groep in een Ierse pub te ontmoeten. De band werd uitgenodigd om, als ze daar op tournee is, in Australië bij haar langs te komen.

De volgende avond werd akoestisch (zoals een echte pubsessie eigenlijk behoort te zijn) opgetreden. Na afloop zongen een aantal Ierse bezoekers tot ver na sluitingstijd liederen, waardoor de pubeigenaar steeds zenuwachtiger werd. De “garda” (de Ierse politie) controleert streng op de sluitingstijden en is onverbiddelijk bij overtreding. Op het laatst werd er alleen nog maar fluisterend gezongen en gepraat en als dieven in de nacht verlieten we tenslotte met stille trom de pub.

Was het donderdagochtend nog droog, de rest van de dag was het regen, regen en nog eens regen. Iedereen bracht op aangepaste wijze de dag door. De buitenlucht diende zo veel mogelijk vermeden te worden, wat niet meevalt op een camping. "Maar daarvoor heeft men de pub toch uitgevonden" opperde Seán.

’s Avonds werd optreden in de Maggie Holland pub en wederom was het gezellig en succesvol. Zelfs een oud vrouwtje, met het uiterlijk van een in onbruik geraakt biervat, dat op gezette tijden met dubbele tong om een nummer van Elvis Presley vroeg ter nagedachtenis aan haar overleden broer, had, naar het aantal leeggedronken glazen gemeten, een leuke avond.
Ook nu weer kregen we te horen, dat het zingen van songs langzaamaan  uitsterft  en dat de meeste jonge folkartiesten vooral instrumentals spelen. Maar het publiek vond het heerlijk, dat er weer eens een optreden met ballades, drank- en strijdliederen was. We begonnen ons een beetje te voelen als missionarissen, die de gezongen Ierse traditie door middel van hun optredens levend proberen te houden.

Volgende week deel 2.

11 februari 2002
The day after
Koedijk in de ban van Ierland

 
et is zondagochtend 10 februari. We komen bij Pieta en Peter in Koedijk met de gezinnen bij elkaar om de tournee door Ierland van komende zomer handen en voeten te geven.  Iedereen gooit, onder het genot van zelfgemaakte soep, sodabread en een (uiteraard) Ierse gerookte zalm , in de groep wat haar of zijn specifieke wensen tijdens de tournee zijn, waarna de route wordt bepaald en de speeldata min of meer worden vastgesteld. Alle ingrediënten voor een geslaagd bezoek aan het groene eiland zijn aanwezig en slechts de tijd is de enige factor die ons op dit moment nog weerhoudt. Maar er volgt meer ...

Het is zondagmiddag 10 februari. We zijn met zijn allen de geluidsinstallatie en muziekinstrumenten aan het installeren voor een optreden in De Rietschoot in Koedijk. We hebben nog nooit zoveel roadies tot onze beschikking gehad. Na een kwartier loopt Lowie al geïrriteerd rond omdat  er batterijen op zijn, een verlengsnoer is vergeten en een geluidsbox niet doet wat hij wil. Met andere woorden, een B & M-voorbereiding zoals elke andere, niets aan de hand dus.

In het kader van het "Cult'uurtje", georganiseerd door stichting 't Zuydoutaerlandt, spelen we voor de lokale bevolking en alle andere geïnteresseerden een uurtje Ierse folk. Nou hadden we al gezegd, dat een uurtje wat kort was en dus kregen we toestemming voor 2x 3 kwartier.
De organisatie hoopte zo'n 50 tot 60 personen binnen te krijgen. Nou, dat lukte. Rond 14:40 uur waren ze binnen, maar de stroom mensen hield aan en toen we begonnen, waren ze met ruim 180 binnen!

En het werd feest! We hadden een geweldig luisterpubliek in de leeftijd van 1 tot . . . . behoorlijk bejaard zullen we maar zeggen.
Voor ons was het alweer enige tijd geleden dat we voor een dergelijke zaal hadden gestaan en het was een verademing ook weer eens de mooie ballades ten gehore te kunnen brengen. "Kilkelly" en "The Band Played Waltzing Mathilda" waren de grote uitschieters, maar ook de feestnummers kregen veel bijval. Koedijk wilde een feestje en dat kregen ze. Ook voor ons was het een feest, want als de zaal meedoet lijkt het spelen vanzelf te gaan. Onze beide cd's mochten zich op een grote belangstelling verheugen, zodat met name "Dirty Dishes" nu vrijwel is uitverkocht.

Na afloop was iedereen moe maar voldaan, een zalig gevoel na zo'n middag. En als je dan "the day after" helemaal in je eentje nog eens rustig terugdenkt kun je alleen maar concluderen: Wat is het toch heerlijk om muziek te (mogen) maken en een ander daar een zo groot plezier mee te kunnen doen!

Koedijk en Zuydoutaerlandt: Bedankt!

19 januari 2002
Vrijwilligersavond
Catharinaparochie
Barneveld

ls dank voor hun inzet kregen de vele vrijwilligers van de parochie een bijzonder gezellige avond aangeboden met een Iers tintje.
De avond begon in de kerk met een optreden van de groep "Bangers & Mash". Ze brachten Ierse volksmuziek ten gehore. Na de pauze zetten zij de avond voort en werd de stemming steeds beter; vooral nadat pastor Jos van Os het podium beklom en zorgde voor heel wat hilariteit. Daarna was het tijd voor een hapje en een drankje op diverse locaties in het parochiecentrum.

Overgenomen van http://home.hetnet.nl/~bveldvoorth/

1 oktober 2000
Uit de serie Terugblik op de Ierland Millennium Tour 

It’s not the reason I left Mullingar

l jaren lang staat het prachtige The Reason I Left Mullingar op ons repertoire. Toch hadden we het nog nooit in An Muilleann Cearr, de hoodstad van county Westmeath,  zelf ten gehore gebracht. Toen wij dus op enige kilometers afstand onze tenten hadden opgeslagen besloten we, dat het er nu toch maar eens van moest komen.

8 augustus
Des avonds, na de maaltijd, parkeerden we de auto in het centrum van deze stad met zo'n 13.000 inwoners. Het viel meteen op, dat hier geen grote toeristenmassa’s zijn. Des te beter!
Waren bijna al onze optredens vanuit Nederland geregeld, hier kenden wij niemand en niemand kende ons. Het werd dus een erezaak om juist hier een optreden te kunnen regelen.
Al  lopende door de stad bleken nogal wat pubs de rare gewoonte te hebben om vanachter gesloten gordijnen te werken. Dat was dus niks. Op de hoek van de hoofdstraat met de A27 richting Tullamore leek een leuke kroeg te zitten. Tijd voor een pint dus.

Binnen was het echt Iers: turfvuur in de haard, bruin en oud interieur, vol en erg druk. Maar de pub was in delen gesplitst. Niet erg handig als je een band neer wilt zetten. Toch nog maar even verder kijken.

In de etalage van een CD-winkel hingen posters van voorbije optredens. Op enkelen stonden de namen van beroemde artiesten, die hadden gespeeld in theater the Stables. Niet ver daarvandaan hing een uithangbord met het opschrift Yucon, The Stables. Zou het . . .? Ja, hoor!
Het was er behoorlijk druk, zowel voor de deur als binnen. Dat is altijd een goed teken. We bestelden weer een pint.
Het was een veel modernere kroeg dan we tot dusver hadden gezien. Er was een muziekinstallatie, een TV en een soort gokkast, waar je voor IE£ 1.- een kwartier kon internetten. De wat oudere dame achter de bar leek me de juiste persoon voor het aanbieden van een topband.
“Hebben jullie morgen ook live muziek?”
“Nee, sorry, maar het is net Bank Holliday geweest en zo . . .”
“Wat zouden jullie zeggen van een prima band voor morgenavond, die eigenlijk veel te goedkoop is?”
“Wat speel je dan?”
“Ierse traditionele liederen en wat gouwe ouwe in een Iers jasje.”
“Oh, nee, dat soort muziek hebben we hier nooit . . . maar vraag het de eigenaar maar, die komt zo.”

Intussen was de artiest van die avond begonnen met zijn eerste set. Ride On van Christie Moore zong hij bijvoorbeeld. “Nou, dat kunnen wij ook.”
De eigenaar bleek een wat oudere, grijze, maar vitale man, die ons uit beleefdheid even te woord stond. Nadat hij onze enthousiaste verhalen had gehoord over de optredens, die we al achter de rug hadden, bood hij ons een glas aan. Tijdens het daarop volgende gesprek kwam onze folder op tafel; die kwam kennelijk erg professioneel over. Het werd zelfs erg gezellig en hij liet ons het achterliggende theater, the Stables, uitgebreid zien. En natuurlijk speelden we uiteindelijk de volgende avond dus wel!

9 augustus
Rond 11 ’s-morgens uur brachten we even wat posters en vermaakten ons die dag in Tullamore, onder andere bij de gelijknamige stokerij.
Om 20.00 uur arriveerden we bij de Yucon en begonnen de inmiddels routineuze klus van uitladen, opbouwen en afstellen. Om 21.00 uur zat er een leuk groepje luisteraars aan de bar. In Ierland mag je dat overigens letterlijk nemen. We waren bijzonder goed ingespeeld na al die weken Ierland en we speelden zeer gedreven. En dat kwam over ook! Een groepje jongens aan de bar zat wat mobiel te bellen en lieten kennelijk horen, dat er een leuke band speelde deze avond.
Na de eerste pauze werd het behoorlijk druk. De hele sfeer in de pub leek ons vleugels te geven, waardoor je jezelf hier en daar dingen hoort spelen en zingen waarvan je denkt: “Wow!” Bij de derde set was het compleet vol voor het podium en of we nu ballades speelden of up tempo classics, het werd met elke song een mooiere avond.
Na afloop vroeg George, de eigenaar, of we trek hadden in een speciale likeur uit Canada. Hij bleek daar lange tijd gewoond en gewerkt te hebben. Bovendien vermoedde hij, dat we wel hongerig zouden zijn en had dus wat chicken ‘n’ chips laten komen. We werden uitgenodigd om boven in zijn keuken te komen eten, drinken en praten. Natuurlijk moesten we snel terug komen en hem dat dan op tijd laten weten, zodat hij reclame kon maken voor een optreden in zijn Stables. Om 3 uur ’s-nachts verlieten we moe en vol, maar voldaan het inmiddels rustig geworden centrum van Mullingar.

En net als in de beroemde ballade konden we eigenlijk geen reden verzinnen om hier weg te gaan.
Warm Ierland op z’n best!

27 september 2000
Uit het Noorhollands Dagblad (door Pieter de Lange)

Ierse keuken verrassend culinair: Chef-kok Edward van Heezick pakt bij VEN in Alkmaar uit met gastronomische dis

nder het Keltische motto Céad Mile Fáilte onthaalde chef-kok Edward van Heezick van restaurant De Koperen Ketel uit Heerhugowaard zijn gasten op gastronomische wijze. Voor een geslaagde entourage tekende de Uitgeester band Bangers&MasH. Een glas befaamd donker Guinness-bier en een oester, aangereikt door Paul Moes van het Heerhugowaardse restaurant, vormen een wonderlijke entree van een rijke dis.

Van Heezick biedt als voorgerecht rolletjes gerookte Ierse zalm met een crême van mierikswortel, geserveerd op een salade met traditionele appelpannenkoekjes. Op tafel staat ook een mandje met bruin sodabread.
De zalm wordt gevolgd door Molly Malone's vissoep met kokkels en mosselen, garnalen met staart, kabeljauw en wijting.
Het hoofdgerecht vermeldt roastrib of beef, geserveerd op colcannon met een saus van kappertjes.
Als nagerecht heeft chef Van Heezick voor zijn gasten Ierse whiskey trifle in petto.
Een glaasje milde Tullamore Dew is tot slot een prima digestief.

De combinatie van muziek en eten is voor de Koperen Ketel een beproefde formule. Op 16 februari 2001 organiseren Marianne en Paul Moes opnieuw een Ierse diner-avond. Edward zorgt weer voor een aantal culinaire hoogstandjes en Bangers & Mash zorgt natuurlijk voor de bijbehorende muziek.
Wilt u er bij zijn, neem dan snel contact op, want vol is vol en de avonden genieten inmiddels een grote populariteit.
U vindt De Koperen Ketel aan de Middenwaard 65a te Heerhugowaard. Telefonisch reserveren kan ook onder nummer 072 574 50 16.